10/11/2008 - korku ve istek...
neden şiirlerin bahar kokuyor,kendinden kaçtığından mı bilinmez...
çok mu umutlusun herşeyden,umutlu olmak istiyorsun yada...umutlu olduğunu olduğunu görmek güzel...lakin değilsin biliyorum,çoğu zaman iyimser olmaya çalışınca bile doğrusunu yapmadığını düşünüyorsun,her acı gerçekle karşılaştığında yitirmedin mi umudunu birazcık daha,oysa şiirlerin bahar kokuyormuş,belkide baharı özlüyorsundur,zaten yapacak bir şeyin kalmadı düşlemekten başka...niye insanları kandırıyorsun,insanlar mutlumu olsun istiyorsun...niye hep mutluluğu anlatanlar mutsuz insanlar...hep bahar kokuyorsun,herkes sana bahar kokuyorsun diyor,oysa öyle mi...
kimse bir şairi anlayamaz...şairler yalancıdır...şairler yalan söylerler,görmek istediklerini yazarlar,hiç bir zaman yazdıkları kadar başka bir dünyada yaşayamazlar,şairler insanların yüreğiyle oynarlar,onların en masum duygularına dokunup geçerler,o yüreğin içindekileri görüncede bunu herkese deşifre ederler,bir şair der...yürek işçisiyim diye...evet tam karşılığı budur...yürek işçiliği yapmaktalar...
ilk önce 'ben' vardı...sonra ben korku duydu,sonra düşündüki,sadece ben varsam neden korkayım ki ve sonra korkusu geçti,sonra 'ben'yanlızlık duydu,başka birisini istedi ve dediki bir eşim daha olsa yanlız olmazdım diye,sonra kendini iki parçaya ayırdı ve o zaman 'sen' yaratıldı...
'ben'doğar doğmaz korku duydu...
sonra başkasını is tedi,istek duydu...
işte insanın en ilkel iki duygusu "korku ve istek"... eğer korkuyorsan terk etmiş olmalısın kutsal olanı,eğer istek duyuyorsan terk etmiş olmalı seni kutsal olan…”A.Y” "sen korktun,ben istedim...sen kutsal olanı terkettin,kutsal olan beni...
|
